Ο ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΣ ΣΗΜΕΡΑ

Εισαγωγή του Robert Graham:

Ο Gabriel Kuhn είναι συγγραφέας και συντάκτης πολυάριθμων κειμένων σχετικά με τον αναρχισμό, την εξέγερση και την επανάσταση, συμπεριλαμβανομένων των Ποδόσφαιρο εναντίον Κράτους: Αντιμετώπιση του Ποδοσφαίρου και Ριζοσπαστική Πολιτική, Ζωή κάτω απ’ το Jolly Roger: Αντανακλάσεις της Χρυσής Εποχής της Πειρατείας, μια συλλογή από τον Gustav Landauer, Επανάσταση και Άλλα Κείμενα: Μια Πολιτική Ανάγνωση, του Erich Mühsam, Απελευθερώνοντας την Κοινωνία από το Κράτος και Άλλα Κείμενα: Μια Πολιτική Ανάγνωση, και Όλη η Δύναμη στα Συμβούλια! Μια Καταγραφή της Ιστορίας της Γερμανικής Επανάστασης του 1918-1919. Έχει blog στο PM Press, τον κυριότερο εκδότη του. Τα ακόλουθα αποσπάσματα είναι από το άρθρο του, «Η Επανάσταση Είναι Κάτι Περισσότερο Από Μια Λέξη: 23 Θέσεις Για Τον Αναρχισμό». Σκέφτηκα ότι ήταν μια χρήσιμη συμβολή στη παρούσα κατάσταση που αντιμετωπίζουν οι αναρχικοί, ιδιαίτερα στις ΗΠΑ. Περιέλαβα μερικά κείμενα του Gustav Landauer από τον Πρώτο Τόμο του Αναρχισμού: Μια καταγραφή της ιστορίας των Ελευθεριακών ιδεών. Αναλύω τις ρίζες του αναρχικού κινήματος μέσα από τους αγώνες και τις συζητήσεις της Διεθνούς Ένωσης Εργατών (γνωστή και ως «Πρώτη Διεθνής») «Δεν φοβόμαστε την αναρχία – την επικαλούμαστε»: Η Πρώτη Διεθνής και η προέλευση του Κινήματος αναρχικών.

Read more

ΓΙΑ ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΩΝ ΣΚΑΤΟΔΟΥΛΕΙΩΝ

exhausted

του Ντέιβιντ Γκράμπερ

Το έτος 1930 ο John Maynard Keynes (Κέυνς) προέβλεψε πως στο τέλος του αιώνα η τεχνολογία θα είχε προχωρήσει αρκετά, έτσι ώστε σε χώρες όπως η Μεγάλη Βρετανία και οι Η.Π.Α, οι ώρες εργασίας θα μειωνόταν για όλους στις 15 την εβδομάδα. Υπάρχει κάθε λόγος να πιστέψει κανείς πως είχε δίκιο. Με όρους τεχνολογίας, είμαστε αρκετά ικανοί έτσι ώστε να φέρουμε εις πέρας αυτό το στόχο. Κάτι τέτοιο όμως δε συνέβη ποτέ μέχρι και τις μέρες μας. Αντιθέτως, η τεχνολογία  ορθώνεται με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε να εφευρίσκονται τρόποι για να δουλεύουμε όλοι μας περισσότερο. Για να επιτευχθεί ο σκοπός της ανούσιας εργασίας, φυσικά, θα έπρεπε να δημιουργηθούν νέοι τομείς, οι οποίοι λειτουργικά είναι ασήμαντοι. Τεράστια πλήθη ανθρώπων, λοιπόν, κυρίως σε Ευρώπη και Βόρεια Αμερική, ξοδεύουν ολόκληρη την εργασιακή τους ζωή πραγματοποιώντας ανατεθειμένες εργασίες που υπογείως κατανοούν πως είναι κυριολεκτικά άχρηστες. Η ηθική και πνευματική ζημία, προερχόμενη από αυτή την κατάσταση είναι άκρως ενδιαφέρουσα. Στην ουσία αυτή η κατάσταση αποτελεί μια μαχαιριά στην συλλογική νόηση. Ωστόσο, σχεδόν κανείς δε μιλά για αυτό. Read more

ΣΚΗΝΕΣ ΠΟΥ ΘΥΜΙΖΟΥΝ ΕΜΦΥΛΙΟ ΠΟΛΕΜΟ

95701

Έξι χρόνια πριν την καταστροφή του Τσερνομπίλ, αρκετοί χιλιάδες άνθρωποι κατέλαβαν  το εργοτάξιο μίας εγκατάστασης πυρηνικών αποβλήτων στα δάση της Δυτικής Γερμανίας. Σ’ αυτές τις μέρες είχαν χτίσει έναν αυτοσχέδιο καταυλισμό και έτρεχαν  γενικές συνελεύσεις και διαδηλώσεις. Τοπικοί αγρότες δώριζαν φαγητό, το οποίο παρασκευαζόταν και μοιραζόταν συλλογικά και τοπικοί πολιτικοί και διασημότητες πήγαν να βγάλουν λόγους. Οι καταληψίες από την πλευρά τους αντιπροσώπευαν ένα ευρύ αντιπροσωπευτικό δείγμα των Δυτικών Γερμανών: περιβαλλοντολόγοι, κάτοικοι προαστίων, μαθητές, αριστεροί, συνταξιούχοι και τοπικοί αγρότες ενώθηκαν για να αποτρέψουν την κατασκευή της εγκατάστασης αποθήκευσης αποβλήτων. Έχτισαν ξύλινα παρατηρητήρια, τοίχους, κοινόχρηστα οικήματα, και η κατεχόμενη περιοχή άρχισε να μοιάζει με ένα εορταστικό μεσαιωνικό χωριό. Η κατασκήνωση ονομάστηκε “Η ελεύθερη δημοκρατία του Wendlend”, από το παραδοσιακό όνομα της περιοχής.

Read more

ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΟΥ BLACK BLOC

Είτε το Black Block συνεχίζει ως τακτική είτε έχει εγκαταλειφθεί, έχει σίγουρα πετύχει το σκοπό του. Σε ορισμένα μέρη και στιγμές το Black Block ώθησε κόσμο στο να δράσει συλλογικά ενάντια στη βία του κράτους και του καπιταλισμού. Είναι σημαντικό ότι ούτε συνδεόμαστε μ’ αυτό νοσταλγικά σαν μια παλαιότερη τελετουργία ή παράδοση, ούτε και το απορρίπτουμε τελείως επειδή κάποιες φορές φαίνεται ακατάλληλο. Μάλλον θα πρέπει να συνεχίζουμε να δουλεύουμε για να εκπληρώσουμε τις ατομικές ανάγκες και επιθυμίες μας, μέσα από διάφορες τακτικές και αντικείμενα, καθώς είναι πιο κατάλληλα τη συγκεκριμένη στιγμή. Η κάλυψη των χαρακτηριστικών στο Black Block έχει το χρόνο και το μέρος , όπως και άλλες τακτικές που συγκρούονται μ’ αυτό.

banksy-punk Read more

Το Κτήνος της Ιδιοκτησίας

Ο πιο διάσημος λόγος του Γιόχαν Μόστ  (1884)

«Ανάμεσα στα κτήνη-αρπακτικά, ο άνθρωπος σίγουρα είναι το χειρότερο.» Η φράση αυτή, η οποία χρησιμοποιείται συχνά σήμερα, είσαι σχετικά αληθείς. Ο άνθρωπος όχι ως έχει, αλλά όταν συνδέεται με τον πλούτο είναι ένα κτήνος που αρπάζει. Όσο πιο πλούσιος τόσο μεγαλύτερη η δίψα του για περισσότερα.

Μπορούμε να ονομάσουμε ένα τέτοιο κτήνος «το κτήνος της ιδιοκτησίας». Το κτήνος αυτό κυριαρχεί στη γη, σπέρνοντας τη μιζέρια στην ανθρωπότητα, και γίνεται όλο και πιο βάρβαρο και αδηφάγο όσο ο αποκαλούμενος ¨πολιτισμός¨ μας εξελίσσεται. Στο κείμενο που ακολουθεί θα διατυπώσουμε τα χαρακτηριστικά αυτού του κτήνους και θα προτείνουμε την καταστροφή του. Read more

Η Παράξενη Ιστορία του Αναρχικού Σχολείου της Νέας Υόρκης

Μια θανάσιμη έκρηξη βόμβας το 1914 έγειρε ερωτήματα που αντηχούν ακόμα και σήμερα σχετικά με την εκπαίδευση.

 

Στις 4 Ιουλίου, 1914, αναρχικοί από το Μοντέρνο Σχολείο της Νέας Υόρκης τοποθέτησαν μια βόμβα σε μία πολυκατοικία της Λέξινγκτον Άβενιου (Lexington Avenue). Οι εκδοχές σχετικά με το τι συνέβη, ποικίλουν. Επίσημες πηγές αναφέρουν πώς η βόμβα προοριζόταν για τον Τζον Ντέιβισον Ροκφέλλερ (John D. Rockefeller). Αντ’ αυτού, 4 σπουδαστές σκοτώθηκαν κατά λάθος. Read more

Η ΚΟΜΜΟΥΝΑ ΤΟΥ ΠΑΡΙΣΙΟΥ

του John H. Edelmann

Έχουν περάσει 25 χρόνια, από τη μέρα που η Κομμούνα του Παρισιού ανακήρυξε την ανεξαρτησία της από τη Γαλλική-Εθνική Κυβέρνηση. Οι Παριζιάνοι είχαν υποστεί τα δεινά της Γερμανικής πολιορκίας, υπέστησαν πείνα και δίψα, τραυματισμούς και  θανάτους, αλλά οι πολλές κακοτυχίες τους έφεραν αποζημιώσεις. Μετά την πτώση της Αυτοκρατορίας (1) και κατά τη διάρκεια της πολιορκίας η νέα κυβέρνηση, της οποίας επικεφαλής ήταν ο μικρός Θιέρσος, δεν ήταν σε θέση να τους κυβερνήσει, τόσο σθεναρά,  όπως συνήθιζαν να κάνουν οι γαλλικές κυβερνήσεις, εν ολίγοις δεν ήταν σε θέση να μειώσει την αυτόματη κίνηση, τη δράση, τους διαλόγους, τη ζωή τους κατά τις επιταγές της διαχεόμενης (προηγούμενης αλλά και υπαρκτής) γραφειοκρατίας. Έγιναν ως ένα βαθμό άτομα, τα οποία συνήθισαν να σκέφτονται και να ενεργούν για τους εαυτούς τους. Είχαν συγκροτήσει ομάδες κοινής δράσης, είχαν όπλα στα χέρια τους και ελπίδες και προσδοκίες στις καρδιές τους. Το εμπορικό σύστημα ήταν σε αδράνεια, και το ευγενές πνεύμα της αδελφοσύνης αναβίωνε δειλά, αλλά σταθερά μεταξύ των ανθρώπων. Αλλά ο Θιέρσος που είχε προβεί στη σύναψη όρων με τον κατακτητή, ένιωσε πως ήταν η ώρα να αποκαταστήσει την «Τάξη», τη γραφειοκρατική τάξη στο εσωτερικό. Για τον Θιέρσο, κυβερνήτη της παλιάς σχολής, Γάλλοι με όπλα στα χέρια τους και ικανοί να σκέφτονται και να ενεργούν για τους ίδιους, ήταν ακόμα πιο τρομεροί από τους Πρώσσους. Αλλά ο αγαθός λαός του Παρισιού έχοντας δοκιμάσει μια φορά τη γλύκα της ελευθερίας, δεν ήταν έτοιμος να σκύψει πάλι το κεφάλι κάτω από τον παλιό ζυγό κι έτσι αντί να εγκαταλείψει τα όπλα και να αποδεχτεί τη νέα κυβέρνηση ως «επιχείρηση» και γραφειοκρατία που ήταν και η προηγούμενη, χρησιμοποίησε τα όπλα για να πάρει στην κατοχή του την πόλη του και να οδηγήσει την Εθνική Κυβέρνηση έξω από τα τείχη. Διακήρυξαν την Κομμούνα του Παρισιού και στη συνέχεια πρότειναν να απολαύσουν την ελευθερία χωρίς έξωθεν περιορισμούς. Ο Θιέρσος κήρυξε αμέσως πόλεμο εναντίον τους. Οι στρατιώτες που απέτυχαν να κρατήσουν μακριά τους Γερμανούς εισβολείς, αποδείχθηκαν ικανοί να καταστείλουν τους Γάλλους συνάδελφούς τους για να υποταχθούν. Η νέα Κομμούνα υπέστη όλους τους τρόμους μιας δεύτερης κατοχής και τελικά επανήλθε η «Τάξη». Έμοιαζε πολύ στην τάξη που επικρατούσε στη Βαρσοβία.

Read more

Φυλακές και Έγκλημα

του Αλεξάντερ Μπέργκμαν

Η σύγχρονη φιλανθρωπία έχει εισάγει ένα νέο ρόλο στο ρεπερτόριο των σωφρονιστικών ιδρυμάτων. Ενώ, παλιότερα, η αναγκαιότητα των φυλακών στηριζόταν, αποκλειστικά, στον ποινικό-τιμωριτικό και προστατευτικό τους χαρακτήρα, σήμερα  μια νέα λειτουργία, που λογίζεται ως πρωτεύουσας σημασίας, έχει ενσωματωθεί σ’ αυτά τα ιδρύματα – αυτή της αναμόρφωσης.

Από ‘δω και στο εξής, τρία αντικείμενα (αναμορφωτικός, ποινικός και προστατευτικός) επιδιώκεται να επιτευχθούν μέσω του εξαναγκαστικού φυσικού περιορισμού, με τη φυλάκιση ενός περισσότερο ή λιγότερο απομονωτικού χαρακτήρα, για ένα συγκεκριμένο ή για αόριστο χρονικό διάστημα.

Read more

Τι συμβαίνει με την ανθρώπινη φύση;

«Τι συμβαίνει με την ανθρώπινη φύση;»

Οι αναρχικοί όχι μόνο δεν αγνοούν την «ανθρώπινη φύση», αλλά έχουν και τη μόνη πολιτική θεωρία που αντιμετωπίζει αυτή την έννοια με βαθιά σκέψη και προβληματισμό. Πολύ συχνά, η «ανθρώπινη φύση» εγείρεται ως ύστατη γραμμή άμυνας σ’ ένα επιχείρημα εναντίον του αναρχισμού, επειδή πιστεύεται πως δεν επιδέχεται απάντησης. Ωστόσο, αυτό δεν ισχύει. Πρώτα απ’ όλα, η ανθρώπινη φύση είναι πολυσύνθετο πράγμα. Εάν με την ανθρώπινη φύση νοείται το «τι κάνουν οι άνθρωποι», γίνεται προφανές πως η ανθρώπινη φύση είναι αντιφατική – αγάπη και μίσος, ευσπλαχνία και απονιά, ειρήνη και βία, και ούτω καθεξής, όλα έχουν εκφραστεί από ανθρώπους κι έτσι όλα είναι προϊόντα της «ανθρώπινης φύσης». Βεβαίως, ό,τι θεωρείται «ανθρώπινη φύση» μπορεί να αλλάξει με την αλλαγή των κοινωνικών συνθηκών. Για παράδειγμα, η δουλεία θεωρούνταν μέρος της «ανθρώπινης φύσης» και «κανονικότητα» για χιλιάδες χρόνια. Η ομοφυλοφιλία θεωρούνταν απολύτως φυσιολογική από τους αρχαίους Έλληνες, ύστερα όμως από χιλιάδες χρόνια η χριστιανική Εκκλησία την καταδίκασε ως αφύσικη. Ο πόλεμος αποτέλεσε μέρος της «ανθρώπινης φύσης» μονάχα όταν αναπτύχθηκαν τα κράτη. Κατά τον Τσόμσκυ:

«Τα άτομα είναι σίγουρα ικανά για το κακό… Αλλά τα άτομα είναι ικανά για κάθε είδους πράγματα. Η ανθρώπινη φύση έχει πολλούς τρόπους για να πραγματωθεί ως τέτοια, οι άνθρωποι έχουν πολλές ικανότητες και επιλογές. Ποιες από αυτές θα αποκαλυφθούν, εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις θεσμοθετημένες δομές. Αν είχαμε θεσμούς που επέτρεπαν στους παθολογικούς δολοφόνους να κυριαρχήσουν ελεύθεροι, θα έκαναν κουμάντο. Ο μόνος τρόπος για να επιβιώσετε θα ήταν να αφήσετε αυτά τα στοιχεία της φύσης σας να εκδηλωθούν.
Αν έχουμε θεσμούς που καθιστούν την απληστία ως αποκλειστική ιδιότητα των ανθρώπινων όντων κι ενθαρρύνουν την καθαρή απληστία σε βάρος υπόλοιπων ανθρώπινων συναισθημάτων και δεσμεύσεων, θα έχουμε μια κοινωνία βασισμένη στην απληστία, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Μια διαφορετική κοινωνία θα μπορούσε να οργανωθεί με τέτοιον τρόπο ώστε άλλου είδους ανθρώπινα αισθήματα και συναισθήματα, όπως η αλληλεγγύη, η υποστήριξη, η συμπόνια, να έχουν κυρίαρχη θέση. Τότε θα αποκαλύπτονταν διαφορετικές πτυχές της ανθρώπινης φύσης και προσωπικότητας».
(Νόαμ Τσόμσκυ, Χρονικά διαφωνίας / Noam Chomsky, Chronicles of Dissent)

Επομένως, το περιβάλλον παίζει σημαντικό ρόλο στον καθορισμό τού τι είναι «ανθρώπινη φύση», πώς αναπτύσσεται αυτή και ποιες πτυχές της εκφράζονται. Πράγματι, ένας απ’ τους μεγαλύτερους μύθους για τον αναρχισμό είναι πως πιστεύουμε ότι η ανθρώπινη φύση είναι εγγενώς καλή (αντίθετα, πιστεύουμε πως είναι εγγενώς κοινωνική). Το πώς αυτή αναπτύσσεται και εκφράζεται εξαρτάται από το είδος της κοινωνίας που εμείς δημιουργούμε και κατοικούμε. Μια ιεραρχική κοινωνία θα διαμορφώσει τους ανθρώπους με ορισμένους (αρνητικούς) τρόπους και θα παραγάγει μία «ανθρώπινη φύση» ριζικά διαφορετική από μία ελευθεριακή. Έτσι, «όταν ακούμε άντρες [και γυναίκες] να λένε πως οι Αναρχικοί φαντάζονται τους άντρες [και τις γυναίκες] πολύ καλύτερους απ’ ό,τι πραγματικά είναι, απλώς αναρωτιόμαστε πώς είναι δυνατόν ευφυείς άνθρωποι να επαναλαμβάνουν αυτή την ανοησία. Εμείς δε λέμε συνεχώς ότι ο μόνος τρόπος για να γίνουν οι άντρες [και οι γυναίκες] λιγότερο άπληστοι και εγωτιστές, λιγότερο φιλόδοξοι και λιγότερο δουλοπρεπείς ταυτόχρονα, είναι να εξαλείψουμε εκείνες τις συνθήκες που ευνοούν την ανάπτυξη του εγωτισμού και της απληστίας, της δουλοπρέπειας και της φιλοδοξίας;» (Πιότρ Κροπότκιν, στην έκδοση Δράστε από μόνοι σας/Act for Yourselves των Ουόλτερ και Μπέκερ)
Read more