ΤΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΤΩΝ ΔΕΚΑΕΞΙ

Χάρτης φτιαγμένος το 1915 στο Άμστερνταμ δια χειρός Senefelder: “Το Ψυχιατρικό Άσυλο (Παλιό Τραγούδι, Καινούριος Τόνος)”

Από διάφορες πλευρές υψώνονται φωνές για να απαιτήσουν την άμεση ειρήνη. Έχει υπάρξει αρκετή αιματοχυσία, λένε, αρκετή καταστροφή, και είναι ώρα να τελειώνουν τα πράγματα, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Περισσότερο από οποιονδήποτε, και για μεγάλο χρονικό διάστημα, εμείς και τα περιοδικά μας ήμασταν ενάντια σε οποιονδήποτε επιθετικό πόλεμο μεταξύ των λαών, κι ενάντια στο μιλιταρισμό, ανεξαρτήτως της στολής που φορά, αυτοκρατορικής ή ρεπουμπλικανικής. Έτσι, θα βρισκόμασταν σε ευχάριστη θέση αν βλέπαμε τις συνθήκες ειρήνης να συζητιούνται (αν ήταν δυνατό) από τους Ευρωπαίους εργάτες από κοινού, σε ένα διεθνές συνέδριο. Ειδικά αφού ο γερμανικός λαός αφέθηκε να εξαπατηθεί τον Αύγουστο του 1914, κι αν στα αλήθεια πίστεψε πως κινητοποιήθηκε για την άμυνα του εδάφους του, είχε το χρόνο για να συνειδητοποιήσει πως είχε εξαπατηθεί για να ξεκινήσει για έναν πόλεμο κατακτητικό. Read more

ΟΙ ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ ΕΧΟΥΝ ΞΕΧΑΣΕΙ ΤΙΣ ΑΡΧΕΣ ΤΟΥΣ

του Ερρίκο Μαλατέστα

XB1993.22.000

Με τον κίνδυνο να με περνούν για αφελή, ομολογώ πως δεν θα πίστευα ποτέ πως θα ήταν δυνατόν οι Σοσιαλιστές -ακόμα και οι Σοσιαλδημοκράτες- να χειροκροτήσουν και να συμμετάσχουν εθελοντικά, στο πλευρό των Γερμανών ή των Συμμάχων, σε έναν πόλεμο σαν αυτόν που σήμερα καταστρέφει την Ευρώπη. Αλλά τι να ειπωθεί όταν γίνονται τα ίδια από Αναρχικούς, -όχι πολλούς, είναι η αλήθεια- αλλά έχοντας ανάμεσα σε αυτούς συντρόφους που αγαπάμε και σεβόμαστε πολύ; Read more

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΜΠΕΡΓΚΜΑΝ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΚΡΟΠΟΤΚΙΝ

alexander-berkman-anarchist

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΝ ΚΡΟΠΟΤΚΙΝ

Δεν θα μπορούσαμε να πιστέψουμε αρχικά το δημοσίευμα πως ο Πετρ Κροπότκιν, ο παλιός μας σύντροφος και δάσκαλος, παίρνει μέρος με τον πόλεμο. Ήταν αρκετά τραγικό να βλέπεις τους Σοσιαλιστές και άλλους ριζοσπάστες της Ευρώπης σαγηνεμένους από την δολοφονική έκρηξη που μετατρέπει την Ευρώπη σε ανθρώπινο σφαγείο. Αλλά η συμπεριφορά των Σοσιαλδημοκρατών μπορεί στην τελική να εξηγηθεί ως ένα βαθμό: έχουν παραμείνει καλοί πατριώτες και πιστοί στο Κράτος και την εξουσία, με όλες τις προκαταλήψεις και την περιορισμένης αντίληψης αντιμετώπιση της αστικής ηθικής και του εθνικισμού. Read more

Ο ΚΡΟΠΟΤΚΙΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΠΟΛΕΜΟ (1914)

Οι αναγνώστες του blog θα είδαν (ίσως με έκπληξη) την προηγούμενη μετάφρασή μας για ένα ζήτημα που “καίει” πάντα, τον πόλεμο. Τα τύμπανα του πολέμου χτυπούν έντονα και πάλι. Εμείς ως Αναρχικοί πρέπει να έχουμε θέση και άποψη ώστε να πρωτοστατήσουμε στην κατεύθυνση της απελευθέρωσης και όχι της ανθρωποσφαγής. Η παράθεση ενός μανιφέστου Αναρχικών ενάντια στον πόλεμο έναν αιώνα μετά δεν γίνεται απλά για αρχειακούς λόγους. Καμία από τις εργασίες μας δεν στοχεύει στην απλή παράθεση-αποτύπωση ιστορίας ή θεωρίας. Θέλουμε και επιζητούμε αυτές οι μεταφράσεις να οξύνουν την κριτική σκέψη των συντροφ(ισσ)ων μας. Να γίνονται αντικείμενο διερεύνησης και κριτικής. Να ανοίγουν διαλόγους μέσα στο κίνημα.

Ένας τέτοιος διάλογος είχε αναπτυχθεί στις τάξεις του Αναρχικού κινήματος, όλου του κόσμου, κατά τη διάρκεια της πρώτης παγκόσμιας ανθρωποσφαγής. Επήλθαν ρήξεις μεταξύ παλιών συντρόφων λόγω της στάσης που κρατούσε ο καθένας απέναντι στα τραγικά γεγονότα του πολέμου. Και η διένεξη αυτή είναι ελάχιστα γνωστή, όπως και (τουλάχιστον σε μας) τα ντοκουμέντα που την επέφεραν. Για το λόγο αυτό θα καταπιαστούμε με μια σειρά κειμένων που αφορούν την θέση των Αναρχικών για τον πόλεμο. Θα εστιάσουμε κατ’ αρχήν στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο (αυτή την ονομασία καθιέρωσαν οι κυρίαρχοι). Θα γίνει μια σειρά μεταφράσεων (άτακτων χρονικά) με αυτή τη θεματολογία κι ελπίζουμε το τελικό αποτέλεσμα να είναι ένα πιο εκτενές και συγκροτημένο έντυπο υλικό. Σκοπός είναι να διερευνήσουμε τις διάφορες (συγκρουόμενες) αναρχικές θέσεις που εκφράστηκαν και όχι απλά να παραθέσουμε τη δική μας θέση, μέσω των κειμένων άλλων. Το κάναμε στο παρελθόν και θα συνεχίσουμε να το κάνουμε.

Ελπίζουμε να ξεκινήσει λοιπόν ο διάλογος.

Read more

Η ΔΙΚΗ ΤΩΝ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ ΣΤΗ ΛΥΩΝ (1883)

lyon-anarchists-on-trial

Ένα σημαντικό γεγονός, μα άγνωστο για πολλούς στην Ελλάδα, συνέβη στις αρχές του 1883 στη Γαλλία. Μια δίκη πενήντα δύο Αναρχικών, που θα μπορούσαμε να πούμε πως καθόρισε την πορεία του κινήματός μας. Δεν έχουμε πρόθεση να παρουσιάσουμε απλά τις τοποθετήσεις στη δίκη, αλλά να μεταφέρουμε (όσο είναι αυτό δυνατόν) το κλίμα της εποχής και τη σημασία της δίκης για το μέλλον. Θα αφήσουμε λοιπόν τον Κροπότκιν, το πρόσωπο της δίκης, να μας αφηγηθεί αυτή την ιστορία:

Read more

Αυτοδιάλυση της Scalp-Reflex Παρισιού: ένας αυτοκριτικός απολογισμός

Αναδημοσίευση από Communisation

Image-1

Σύντομη ιστορία της Scalp-Reflex

συνέχεια και τέλος

Η ομάδα μας, η Scalp-Reflex[1], προχωρά σήμερα στην ανακοίνωση της διάλυσή της μετά από περισσότερα από 25 χρόνια ύπαρξης και δράσης στον χώρο της πολιτικής και της αντικουλτούρας του Παρισιού.

Read more

Η ΚΟΜΜΟΥΝΑ ΤΟΥ ΠΑΡΙΣΙΟΥ

του John H. Edelmann

Έχουν περάσει 25 χρόνια, από τη μέρα που η Κομμούνα του Παρισιού ανακήρυξε την ανεξαρτησία της από τη Γαλλική-Εθνική Κυβέρνηση. Οι Παριζιάνοι είχαν υποστεί τα δεινά της Γερμανικής πολιορκίας, υπέστησαν πείνα και δίψα, τραυματισμούς και  θανάτους, αλλά οι πολλές κακοτυχίες τους έφεραν αποζημιώσεις. Μετά την πτώση της Αυτοκρατορίας (1) και κατά τη διάρκεια της πολιορκίας η νέα κυβέρνηση, της οποίας επικεφαλής ήταν ο μικρός Θιέρσος, δεν ήταν σε θέση να τους κυβερνήσει, τόσο σθεναρά,  όπως συνήθιζαν να κάνουν οι γαλλικές κυβερνήσεις, εν ολίγοις δεν ήταν σε θέση να μειώσει την αυτόματη κίνηση, τη δράση, τους διαλόγους, τη ζωή τους κατά τις επιταγές της διαχεόμενης (προηγούμενης αλλά και υπαρκτής) γραφειοκρατίας. Έγιναν ως ένα βαθμό άτομα, τα οποία συνήθισαν να σκέφτονται και να ενεργούν για τους εαυτούς τους. Είχαν συγκροτήσει ομάδες κοινής δράσης, είχαν όπλα στα χέρια τους και ελπίδες και προσδοκίες στις καρδιές τους. Το εμπορικό σύστημα ήταν σε αδράνεια, και το ευγενές πνεύμα της αδελφοσύνης αναβίωνε δειλά, αλλά σταθερά μεταξύ των ανθρώπων. Αλλά ο Θιέρσος που είχε προβεί στη σύναψη όρων με τον κατακτητή, ένιωσε πως ήταν η ώρα να αποκαταστήσει την «Τάξη», τη γραφειοκρατική τάξη στο εσωτερικό. Για τον Θιέρσο, κυβερνήτη της παλιάς σχολής, Γάλλοι με όπλα στα χέρια τους και ικανοί να σκέφτονται και να ενεργούν για τους ίδιους, ήταν ακόμα πιο τρομεροί από τους Πρώσσους. Αλλά ο αγαθός λαός του Παρισιού έχοντας δοκιμάσει μια φορά τη γλύκα της ελευθερίας, δεν ήταν έτοιμος να σκύψει πάλι το κεφάλι κάτω από τον παλιό ζυγό κι έτσι αντί να εγκαταλείψει τα όπλα και να αποδεχτεί τη νέα κυβέρνηση ως «επιχείρηση» και γραφειοκρατία που ήταν και η προηγούμενη, χρησιμοποίησε τα όπλα για να πάρει στην κατοχή του την πόλη του και να οδηγήσει την Εθνική Κυβέρνηση έξω από τα τείχη. Διακήρυξαν την Κομμούνα του Παρισιού και στη συνέχεια πρότειναν να απολαύσουν την ελευθερία χωρίς έξωθεν περιορισμούς. Ο Θιέρσος κήρυξε αμέσως πόλεμο εναντίον τους. Οι στρατιώτες που απέτυχαν να κρατήσουν μακριά τους Γερμανούς εισβολείς, αποδείχθηκαν ικανοί να καταστείλουν τους Γάλλους συνάδελφούς τους για να υποταχθούν. Η νέα Κομμούνα υπέστη όλους τους τρόμους μιας δεύτερης κατοχής και τελικά επανήλθε η «Τάξη». Έμοιαζε πολύ στην τάξη που επικρατούσε στη Βαρσοβία.

Read more

Απόσπασμα απ’ τον Μάη του 1968

Εισαγωγή της μεταφραστικής ομάδας Λυσσασμένοι Προλετάριοι: Το παρόν κείμενο είναι κομμάτι από το βιβλίο του Vienet Réné «Λυσσασμένοι και σιτουασιονιστές μέσα στο κίνημα των καταλήψεων», το οποίο δημοσιεύτηκε στο Παρίσι το 1968. Το βιβλίο έχει εκδοθεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις “Διεθνής Βιβλιοθήκη”, το 1978 (http://www.bookworld.gr/gr/book/bkid/26724), ωστόσο δεν είχε πέσει ποτέ στα χέρια ούτε και την αντίληψή μας. Όταν τελείωσε η μετάφραση ανακαλύψαμε την ύπαρξή του, αλλά παρ’ όλα αυτά θελήσαμε να το δημοσιεύσουμε για πολλούς λόγους. Ένας από τους κύριους λόγους είναι πως δεν υπάρχει το βιβλίο στο διαδίκτυο. Από ΄κει και πέρα, η σημαντικότητα της ανάδειξης ριζοσπαστικών ομάδων και αγώνων αποδεικνύεται σήμερα επιτακτική καθώς σε όλη αυτή τη γενικευμένη φτώχεια (υλική, ηθική, διανοητική και τόσες άλλες πτυχές) η αυτομόρφωση των ανθρώπων είναι ένα από τα λίγα όπλα που έχει απομείνει στη φαρέτρα της ανθρωπότητας για να πορευτεί προς ένα καλύτερο μέλλον.

Σε ένα ρευστό περιβάλλον όπως το σημερινό θα είναι αδιανόητο για τους ανθρώπους που ζουν στον ελλαδικό χώρο να μην έχουν ιδέα για τους αγώνες του χτες, καθώς σε μια τέτοια περίπτωση θα είναι καταδικασμένοι να χάσουν σε ενδεχόμενο επαναστατικό ξέσπασμα. Αυτό είναι το σημείο που πρέπει κατά τη γνώμη μας να εστιάσει κάθε επαναστατικό στοιχείο σήμερα, για να έχει προοπτική για αύριο. Και όχι αυτά δεν είναι τσιτάτα «να ΄χαμε να λέγαμε». Είναι μια πραγματικότητα που θα μας στοιχειώνει και θα μας εγκλωβίζει στη σημερινή μας φτώχεια και την ύπαρξη όλων αυτών των καταπιεστικών κοινωνικό-οικονομικών συνθηκών, που το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να εξεγερθούμε και να τις καταστρέψουμε.

Είναι επίσης η Καταστασιακή θεωρία που δεν «σκούριασε» ποτέ. Τα βιβλία των Καταστασιακών παραμένουν επίκαιρα καθώς (αν και με άλλες μορφές) ακόμα και σήμερα το σύστημα που κυριαρχεί επάνω στον πλανήτη σκοτώνει κάθε ανθρώπινη πτυχή της ζωής με τους ίδιους τρόπους που το έκανε και την εποχή της Καταστασιακής Διεθνούς. Το συγκεκριμένο απόσπασμα μας δείχνει (κυρίως) τις ιστορικές συνθήκες που επικρατούσαν εκείνη την εποχή, αλλά και τις διάφορες ιδεολογικές κατευθύνσεις που έπαιρναν οι αγώνες ανά τον κόσμο.

 

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

Σίγουρα, ο σιτουασιονισμός δεν είναι το φάντασμα που στοιχειώνει τον βιομηχανικό πολιτισμό, ούτε και ο κομμουνισμός ήταν το φάντασμα που στοίχειωσε την Ευρώπη το 1848.

-Φρανσουά Σατελέ, Nouvel Observatuer, 3 Γενάρη 1968 Read more

1892 – 1894: Η εξέγερση και η σφαγή στη φυλακή της Καγιέν

Μια σύντομη ιστορία της βίαιης καταστολής της φυλακής της νήσου Καγιέν στη Γαλλική Γουιάνα. Μια εξέγερση ενάντια στη δολοφονία ενός κρατούμενου που την ακολούθησε μια σφαγή αναρχικών από τις Αρχές.

Το "νησί του Διαβόλου. Φοίνικες και βασανιστήρια...

Τα νησιά της Σωτηρίας βρίσκονται στη Καγιέν, σ’ αυτό που ήταν παλιότερα η Γαλλική Γουιάνα στη Νότια Αμερική. Απ’ αυτά τα τρία νησιά – φυλακές  (από τα οποία το Νησί του Διαβόλου([1]) είναι το πιο κακόφημο) ήταν προορισμένα από τις γαλλικές αρχές για δύσκολες υποθέσεις, για δραπέτες με αρκετές αποδράσεις στο ενεργητικό τους και για πολιτικούς κρατούμενους. Εκείνη την περίοδο πολλοί αναρχικοί στάλθηκαν σ’ αυτά τα κολαστήρια.

Παρά την παραδεισένια εμφάνισή τους, αυτά τα νησιά, περιτριγυρισμένα από δυνατά ρεύματα και καρχαρίες, ήταν ένα τρομακτικό μέρος για τους κρατούμενους. Κύρια ασχολία των φυλακισμένων εδώ ήταν να ρίχνουν αλατισμένο νερό σε αγριόχορτα που ξεφύτρωναν στους δρόμους και γύρω από τα κτίρια. Εν ολίγοις βασίλευε η πλήξη. Εκτός των κρατουμένων που λόγω παραβάσεων εξέτιαν την ποινή τους στην απομόνωση, στους φυλακισμένους επιτρέπονταν να κυκλοφορούν τη διάρκεια της μέρας, πριν τους κλειδώσουν και τους αλυσοδέσουν την νύχτα. Θα μπορούσε κανείς να αντιληφθεί και να κατανοήσει το γενικότερο κλίμα αυτών των νησιών παρακολουθώντας την ταινία «Ο Πεταλούδας». Read more