H ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΗΡΩΕΣ ΤΗΣ

του Cesare Lombroso*
Δημοσιεύτηκε στη Revue des Revues, 15 Φλεβάρη 1894

 

Κατά βάσιν, δεν είμαι διόλου αντίθετος στην επιβολή της θανατικής ποινής, όταν αυτή η ποινή εγγυάται τη ζωή πολλών ανθρώπων. Εν τούτοις, πιστεύω ότι θα ήταν καλύτερα να μην εφαρμόζεται όταν έχουμε να κάνουμε με αναρχικούς. Αν είναι αναγκαίο να εξαφανίσουμε τους εκ γενετής εγκληματίες ή τους εγκληματίες τύπου Ραβασόλ, οι οποίοι κρύβονται πίσω από τη μάσκα του αναρχικού, θα έπρεπε αντιθέτως ν’αποφύγουμε τη θανατική ποινή σε βάρος των αναρχικών όπως ο Βαγιάν, στους οποίους η τάση προς το κακό ενδύεται μια αλτρουιστική μορφή και οι οποίοι, ακόμα και με τη βίαιη δίψα τους για το καινούριο, μπορούν να προσφέρουν υπηρεσίες στην ανθρωπότητα. (1) Read more

ΦΥΛΑΚΕΣ: ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ ΤΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ

του Πετρ Κροπότκιν

kropotkin-eller-kaos22-copia

Αφήνοντας κατά μέρος το μεγάλο ζήτημα του «Εγκλήματος και Τιμωρίας» το οποίο απασχολεί τώρα τόσους εξέχοντες δικηγόρους και κοινωνιολόγους, θα περιορίσω τις παρατηρήσεις μου στο ερώτημα: «Οι φυλακές ανταποκρίνονται στο σκοπό τους, που είναι η μείωση του αριθμού των αντικοινωνικών ενεργειών;» Read more

ΓΙΟΧΑΝ ΜΟΣΤ: «Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΥ»

IKONE_Johann_Most

Τα πρώτα χρόνια

Ο Γιόχαν Μόστ (MOST, Johann Joseph ) γεννήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 1846, στο Άουσμπουργκ της Γερμανίας. Τα παιδικά του χρόνια περιγράφονται, ακόμη κι απ’ τον ίδιο, ως δυσάρεστα. Έχασε τη μητέρα του πολύ μικρός και αναγκάστηκε να ζήσει με τον πατέρα και τη μητριά του, η οποία δεν τον συμπαθούσε. Στα παιδικά του χρόνια ανέπτυξε μια ασθένεια η οποία παραμόρφωσε το πρόσωπό του σε μεγάλο βαθμό. Γι’ αυτό το λόγο πολλοί απ’ τους συμμαθητές του τον κορόιδευαν. Αντιπάλεψε αυτές τις αντιξοότητες αφοσιωμένος στο διάβασμα. Αυτές οι δυστυχείς περιστάσεις των παιδικών του χρόνων θα μπορούσαν κάλλιστα να θεωρηθούν και οι αιτίες που ο Γιόχαν Μοστ έγινε μία από τις εξέχουσες μορφές του αναρχικού κινήματος του 19ου αιώνα. Read more

Φυλακές και Έγκλημα

του Αλεξάντερ Μπέργκμαν

Η σύγχρονη φιλανθρωπία έχει εισάγει ένα νέο ρόλο στο ρεπερτόριο των σωφρονιστικών ιδρυμάτων. Ενώ, παλιότερα, η αναγκαιότητα των φυλακών στηριζόταν, αποκλειστικά, στον ποινικό-τιμωριτικό και προστατευτικό τους χαρακτήρα, σήμερα  μια νέα λειτουργία, που λογίζεται ως πρωτεύουσας σημασίας, έχει ενσωματωθεί σ’ αυτά τα ιδρύματα – αυτή της αναμόρφωσης.

Από ‘δω και στο εξής, τρία αντικείμενα (αναμορφωτικός, ποινικός και προστατευτικός) επιδιώκεται να επιτευχθούν μέσω του εξαναγκαστικού φυσικού περιορισμού, με τη φυλάκιση ενός περισσότερο ή λιγότερο απομονωτικού χαρακτήρα, για ένα συγκεκριμένο ή για αόριστο χρονικό διάστημα.

Read more

1892 – 1894: Η εξέγερση και η σφαγή στη φυλακή της Καγιέν

Μια σύντομη ιστορία της βίαιης καταστολής της φυλακής της νήσου Καγιέν στη Γαλλική Γουιάνα. Μια εξέγερση ενάντια στη δολοφονία ενός κρατούμενου που την ακολούθησε μια σφαγή αναρχικών από τις Αρχές.

Το "νησί του Διαβόλου. Φοίνικες και βασανιστήρια...

Τα νησιά της Σωτηρίας βρίσκονται στη Καγιέν, σ’ αυτό που ήταν παλιότερα η Γαλλική Γουιάνα στη Νότια Αμερική. Απ’ αυτά τα τρία νησιά – φυλακές  (από τα οποία το Νησί του Διαβόλου([1]) είναι το πιο κακόφημο) ήταν προορισμένα από τις γαλλικές αρχές για δύσκολες υποθέσεις, για δραπέτες με αρκετές αποδράσεις στο ενεργητικό τους και για πολιτικούς κρατούμενους. Εκείνη την περίοδο πολλοί αναρχικοί στάλθηκαν σ’ αυτά τα κολαστήρια.

Παρά την παραδεισένια εμφάνισή τους, αυτά τα νησιά, περιτριγυρισμένα από δυνατά ρεύματα και καρχαρίες, ήταν ένα τρομακτικό μέρος για τους κρατούμενους. Κύρια ασχολία των φυλακισμένων εδώ ήταν να ρίχνουν αλατισμένο νερό σε αγριόχορτα που ξεφύτρωναν στους δρόμους και γύρω από τα κτίρια. Εν ολίγοις βασίλευε η πλήξη. Εκτός των κρατουμένων που λόγω παραβάσεων εξέτιαν την ποινή τους στην απομόνωση, στους φυλακισμένους επιτρέπονταν να κυκλοφορούν τη διάρκεια της μέρας, πριν τους κλειδώσουν και τους αλυσοδέσουν την νύχτα. Θα μπορούσε κανείς να αντιληφθεί και να κατανοήσει το γενικότερο κλίμα αυτών των νησιών παρακολουθώντας την ταινία «Ο Πεταλούδας». Read more