Αντικουλτούρα, μέρος πρώτο: Hip Hop

Εισαγωγή Λυσσασμένων Προλετάριων:

Επειδή είμαστε πολιτικοποιημένοι/ες κι έχουμε και μία τάση για τη διάδοση της κουλτούρας μας θα προχωρήσουμε σε ένα κύκλο μεταφράσεων που θα ασχοληθεί με τις μουσικές μας και την «υπό»κουλτούρα που διαπνέει το προλεταριακό, αντικαπιταλιστικό κίνημα. Σκοπός αυτού του κύκλου, εκτός από την παρουσίαση των μουσικών, θα είναι να δώσει τα εργαλεία στο κίνημα ούτως ώστε να κινηθεί ακόμα πιο επιθετικά «διεκδικώντας» το χώρο του μέσα στην κοινωνική ζωή. Για να διεκδικηθεί αυτός ο χώρος θα πρέπει να προχωρήσουμε προς το τσάκισμα των φασιστών, του Κράτους, του Κεφαλαίου και όλων των υπαρχουσών κοινωνικών σχέσεων που έχουν δομηθεί πάνω στη «λογική» του καπιταλισμού. Μια δουλειά που είναι σίγουρα δύσκολη, αλλά ο ορίζοντας δεν έχει σταματήσει να φαίνεται.

Θα ασχοληθούμε με το hip hop, την oi!, και το punk κατ’ αρχήν και στο μέλλον βλέπουμε. Στόχος μας είναι στο άμεσο μέλλον να κυκλοφορήσει και μία έκδοση με τα κείμενα που θα ανέβουν στο blog, αλλά και πρόσθετες λεπτομέρειες που θα δίνουν περισσότερες πληροφορίες επάνω στο εκάστοτε μουσικό θέμα. Στόχος μας είναι να αναδείξουμε τη σχέση των προλετάριων και όλων των καταπιεσμένων με αυτές τις μουσικές αλλά και να καταδείξουμε (μέσω των μεταφράσεων) τις αντιφάσεις που τις διέπουν και οι οποίες πρέπει να εξαλειφθούν.

Η κριτική που γίνεται στο χιπ χοπ, στο παρόν άρθρο, πρέπει (κατά τη γνώμη μας) να αναλυθεί από τη χιπ χοπ κοινότητα και να δοθεί μια ώθηση προς πολλά άτομα που κάνουν χιπ χοπ για να ξεκινήσουν κι αυτοί με τη σειρά τους να αναλύουν σε μια στέρεη βάση τι κάνουν, γιατί το κάνουν και πως το κάνουν. Το άρθρο παρουσιάζει κάποια πολύ άσχημα σημεία του χιπ χοπ (πατριαρχία, σεξισμός, κυρίαρχα μοντέλα ζωής) και δίνει μια προοπτική λέγοντας πως το χιπ χοπ μπορεί να είναι ο εκφραστής της «προλεταριακής κουλτούρας». Τίποτα δεν μένει, παρά να το κάνουν όσοι ασχολούνται με τη μουσική που λέγεται HIP HOP! Read more

Βαριέσαι στη δουλειά;

Βαριέμαι στη δουλειά. Βαριέσαι στη δουλειά. Όλοι βαριούνται στη δουλειά. Μερικές φορές. Αν αυτή είναι μια από αυτές τις στιγμές και θέλεις να νιώσεις ακόμα πιο απελπιστική ανία, συνέχισε την ανάγνωση!

«Η βαρεμάρα είναι μια κατάσταση, όπου κανένα πράγμα από αυτά που θα έκανε κανονικά ένα άτομο, δεν το ελκύει. Αυτό καθιστά το άτομο αδρανές, και γενικά δυστυχισμένο. Έτσι, η πλήξη είναι το αποτέλεσμα του να μην κάνεις τίποτα που να σου αρέσει.» Το Ίδρυμα της Βαρεμάρας

Είναι ο χωρίς κανένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό δρόμος προς την απόγνωση. Είναι η καταστροφή αραιωμένη και μοιρασμένη σε ημερήσιες δόσεις. Η βαρεμάρα έχει να προσφέρει λίγα έως μόνο ένα ενδιαφέρον ή σημαντικό ζήτημα, αλλά απ’ αυτό το κενό πηγάζει μεγάλο μέρος της απογοήτευσης και της κατάθλιψης που ο μέσος εργαζόμενος/η αντιμετωπίζει. Ο πολιτισμός χτίστηκε πάνω σε βαθιά θεμέλια και μια μακρά παράδοση βαρεμάρας. Έχει γίνει εξάρτηση για τους ανθρώπους που έχουν υψηλή αντοχή στη νωχελικότητα, την επαναλαμβανόμενη εργασία και μια μη-περιπετειώδη αποδοχή της υφιστάμενης κατάστασης (status quo). Μη βαρετές ιδιότητες όπως η φαντασία, το θάρρος και το χιούμορ είναι εκτροπή˙ δεν κάνουν τίποτα αποδοτικό. Για κάθε διεθνή ποπ σταρ που γουστάρει τη ναρκοποσσία, τη σαμπάνια, το τζακούζι και μαραθώνιους με σεξ μέσα στα ιδιωτικά τους τζετ, υπάρχουν χιλιάδες ταπεινοί γραφειοκράτες που μοχθούν απομακρυσμένοι, κρατώντας τα αμέτρητα γρανάζια της κοινωνίας της πληροφορίας λαδωμένα και σε κίνηση.

Read more

ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΑΝΑΡΧΟ-ΠΡΙΜΙΤΙΒΙΣΜΟ

 

Με μια ματιά: Οι Αναρχο-πριμιτιβιστές, αντί να επιδιώκουν την καταστροφή των πάντων, προσπαθούν να περιορίσουν την ανθρωπόκαινο εποχή(1) και την μαζική εξαφάνιση που προωθείται με τον τεχνολογικό-βιομηχανικό πολιτισμό που συνεχίζεται αυτή ακριβώς τη στιγμή, με καταστροφικές συνέπειες.

Το βασικό πρόβλημα με τον αναρχοπριμιτιβισμό είναι πως έχει συκοφαντηθεί εξαιτίας της άγνοιας και προωθήθηκε σαν μια ιδεολογία «φανατικής καθαρότητας». Με το πέρασμα των χρόνων και έχοντας κατά νου την κριτική στον πρωτογονισμό (ή τουλάχιστον στο πίσω μέρος του μυαλό μου) είναι ξεκάθαρο πλέον σ’ εμένα πως συχνά είναι παρεξηγημένη έννοια τόσο από αυτούς που τον κατακρίνουν όσο και από τους υποστηρικτές του. Επιπλέον αφού συγκέντρωσε την προσοχή που του άρμοζε κατά την αλλαγή του αιώνα, φοβάμαι πως τώρα η φιλοσοφία του μπορεί να χαθεί ανάμεσα στην αυξανόμενη πάλη για την κάλυψη των βασικών-άμεσων αναγκών καθώς και την αποσπασματική προσοχή της κοινωνίας του κοινότυπου και του θεάματος.
Read more

1 2