ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΑΝΑΡΧΟ-ΠΡΙΜΙΤΙΒΙΣΜΟ

 

Με μια ματιά: Οι Αναρχο-πριμιτιβιστές, αντί να επιδιώκουν την καταστροφή των πάντων, προσπαθούν να περιορίσουν την ανθρωπόκαινο εποχή(1) και την μαζική εξαφάνιση που προωθείται με τον τεχνολογικό-βιομηχανικό πολιτισμό που συνεχίζεται αυτή ακριβώς τη στιγμή, με καταστροφικές συνέπειες.

Το βασικό πρόβλημα με τον αναρχοπριμιτιβισμό είναι πως έχει συκοφαντηθεί εξαιτίας της άγνοιας και προωθήθηκε σαν μια ιδεολογία «φανατικής καθαρότητας». Με το πέρασμα των χρόνων και έχοντας κατά νου την κριτική στον πρωτογονισμό (ή τουλάχιστον στο πίσω μέρος του μυαλό μου) είναι ξεκάθαρο πλέον σ’ εμένα πως συχνά είναι παρεξηγημένη έννοια τόσο από αυτούς που τον κατακρίνουν όσο και από τους υποστηρικτές του. Επιπλέον αφού συγκέντρωσε την προσοχή που του άρμοζε κατά την αλλαγή του αιώνα, φοβάμαι πως τώρα η φιλοσοφία του μπορεί να χαθεί ανάμεσα στην αυξανόμενη πάλη για την κάλυψη των βασικών-άμεσων αναγκών καθώς και την αποσπασματική προσοχή της κοινωνίας του κοινότυπου και του θεάματος.
Read more

Χιλή 1921: «Βρείτε ένα ρεβόλβερ, κύριε! Καταλαβαίνει ο κύριος τι του λέω;»

Βρείτε ένα ρεβόλβερ, κύριε. Όσο πιο σύντομα τόσο το καλύτερο. Αγοράστε το, πάρτε το ή κλέψτε το. Το ζήτημα είναι ο κύριος να πηγαίνει οπλισμένος. Μήπως κατά τύχη ο κύριος πιστεύει ότι η κοινωνική επανάσταση θα γίνει με σερπαντίνες, όπως τις μέρες του καρναβαλιού; Ο κύριος πιστεύει ότι οι καπιταλιστές θα παραδώσουν τη γη και τις φάμπρικες, όπως παραδίδουν τις κόρες τους στους εκατομμυριούχους; Μήπως είναι ο κύριος τόσο βλάκας ώστε να πιστεύει ότι είναι δυνατή η αρμονία ανάμεσα στ’ αφεντικά και στους εργάτες; Δε βλέπει ο κύριος ότι κάθε μέρα, σε όλα τα μέρη του κόσμου, όταν οι εργάτες απαιτούν κάποια βελτίωση, εμφανίζονται στρατιωτάκια με τουφέκια και μπαγιονέτες; Δεν είδε ο κύριος ότι, στην απεργία των συντρόφων του τραμ, όλος ο στρατός προστάτευε τους προδότες; Καλώς. Αν αυτό συμβαίνει όταν γίνεται μια διαμαρτυρία ή διεκδικείται κάποια βελτίωση, που αν το λογαριάσουμε καλά δεν είναι τίποτα, τι θα συμβεί όταν απαιτήσουμε το δικαίωμα στη γη, στη ζωή, στη λευτεριά; Σκεφτείτε καλά αυτό που σας λέω. Read more

Απόσπασμα απ’ τον Μάη του 1968

Εισαγωγή της μεταφραστικής ομάδας Λυσσασμένοι Προλετάριοι: Το παρόν κείμενο είναι κομμάτι από το βιβλίο του Vienet Réné «Λυσσασμένοι και σιτουασιονιστές μέσα στο κίνημα των καταλήψεων», το οποίο δημοσιεύτηκε στο Παρίσι το 1968. Το βιβλίο έχει εκδοθεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις “Διεθνής Βιβλιοθήκη”, το 1978 (http://www.bookworld.gr/gr/book/bkid/26724), ωστόσο δεν είχε πέσει ποτέ στα χέρια ούτε και την αντίληψή μας. Όταν τελείωσε η μετάφραση ανακαλύψαμε την ύπαρξή του, αλλά παρ’ όλα αυτά θελήσαμε να το δημοσιεύσουμε για πολλούς λόγους. Ένας από τους κύριους λόγους είναι πως δεν υπάρχει το βιβλίο στο διαδίκτυο. Από ΄κει και πέρα, η σημαντικότητα της ανάδειξης ριζοσπαστικών ομάδων και αγώνων αποδεικνύεται σήμερα επιτακτική καθώς σε όλη αυτή τη γενικευμένη φτώχεια (υλική, ηθική, διανοητική και τόσες άλλες πτυχές) η αυτομόρφωση των ανθρώπων είναι ένα από τα λίγα όπλα που έχει απομείνει στη φαρέτρα της ανθρωπότητας για να πορευτεί προς ένα καλύτερο μέλλον.

Σε ένα ρευστό περιβάλλον όπως το σημερινό θα είναι αδιανόητο για τους ανθρώπους που ζουν στον ελλαδικό χώρο να μην έχουν ιδέα για τους αγώνες του χτες, καθώς σε μια τέτοια περίπτωση θα είναι καταδικασμένοι να χάσουν σε ενδεχόμενο επαναστατικό ξέσπασμα. Αυτό είναι το σημείο που πρέπει κατά τη γνώμη μας να εστιάσει κάθε επαναστατικό στοιχείο σήμερα, για να έχει προοπτική για αύριο. Και όχι αυτά δεν είναι τσιτάτα «να ΄χαμε να λέγαμε». Είναι μια πραγματικότητα που θα μας στοιχειώνει και θα μας εγκλωβίζει στη σημερινή μας φτώχεια και την ύπαρξη όλων αυτών των καταπιεστικών κοινωνικό-οικονομικών συνθηκών, που το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να εξεγερθούμε και να τις καταστρέψουμε.

Είναι επίσης η Καταστασιακή θεωρία που δεν «σκούριασε» ποτέ. Τα βιβλία των Καταστασιακών παραμένουν επίκαιρα καθώς (αν και με άλλες μορφές) ακόμα και σήμερα το σύστημα που κυριαρχεί επάνω στον πλανήτη σκοτώνει κάθε ανθρώπινη πτυχή της ζωής με τους ίδιους τρόπους που το έκανε και την εποχή της Καταστασιακής Διεθνούς. Το συγκεκριμένο απόσπασμα μας δείχνει (κυρίως) τις ιστορικές συνθήκες που επικρατούσαν εκείνη την εποχή, αλλά και τις διάφορες ιδεολογικές κατευθύνσεις που έπαιρναν οι αγώνες ανά τον κόσμο.

 

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

Σίγουρα, ο σιτουασιονισμός δεν είναι το φάντασμα που στοιχειώνει τον βιομηχανικό πολιτισμό, ούτε και ο κομμουνισμός ήταν το φάντασμα που στοίχειωσε την Ευρώπη το 1848.

-Φρανσουά Σατελέ, Nouvel Observatuer, 3 Γενάρη 1968 Read more

Κυνηγοί κεφαλών και η ποινικοποίηση των αναρχικών στις ΗΠΑ, 29/5/2012

αναδημοσίευση από rioter.info

Κυνηγοί κεφαλών και η ποινικοποίηση των αναρχικών στις ΗΠΑ

Μετάφραση ενός άρθρου της συλλογικότητας CrimethΙnc για τις πρόσφατες “αντιτρομοκρατικές” μεθοδεύσεις του FBI εναντίον των αναρχικών και του κινήματος Occupy στις ΗΠΑ. Παρόλο που δε συμφωνούμε με την οπτική των δυο διακριτών ταχυτήτων μες το κίνημα που αντανακλά και στην προτεινόμενη λύση της “κουλτούρας ασφαλείας”, το θεωρούμε χρήσιμο να διαβαστεί, εν όψει της επιθετικής, προληπτικής μορφής που παίρνει πλέον η πολιτική καταστολή παγκόσμια. Read more

1892 – 1894: Η εξέγερση και η σφαγή στη φυλακή της Καγιέν

Μια σύντομη ιστορία της βίαιης καταστολής της φυλακής της νήσου Καγιέν στη Γαλλική Γουιάνα. Μια εξέγερση ενάντια στη δολοφονία ενός κρατούμενου που την ακολούθησε μια σφαγή αναρχικών από τις Αρχές.

Το "νησί του Διαβόλου. Φοίνικες και βασανιστήρια...

Τα νησιά της Σωτηρίας βρίσκονται στη Καγιέν, σ’ αυτό που ήταν παλιότερα η Γαλλική Γουιάνα στη Νότια Αμερική. Απ’ αυτά τα τρία νησιά – φυλακές  (από τα οποία το Νησί του Διαβόλου([1]) είναι το πιο κακόφημο) ήταν προορισμένα από τις γαλλικές αρχές για δύσκολες υποθέσεις, για δραπέτες με αρκετές αποδράσεις στο ενεργητικό τους και για πολιτικούς κρατούμενους. Εκείνη την περίοδο πολλοί αναρχικοί στάλθηκαν σ’ αυτά τα κολαστήρια.

Παρά την παραδεισένια εμφάνισή τους, αυτά τα νησιά, περιτριγυρισμένα από δυνατά ρεύματα και καρχαρίες, ήταν ένα τρομακτικό μέρος για τους κρατούμενους. Κύρια ασχολία των φυλακισμένων εδώ ήταν να ρίχνουν αλατισμένο νερό σε αγριόχορτα που ξεφύτρωναν στους δρόμους και γύρω από τα κτίρια. Εν ολίγοις βασίλευε η πλήξη. Εκτός των κρατουμένων που λόγω παραβάσεων εξέτιαν την ποινή τους στην απομόνωση, στους φυλακισμένους επιτρέπονταν να κυκλοφορούν τη διάρκεια της μέρας, πριν τους κλειδώσουν και τους αλυσοδέσουν την νύχτα. Θα μπορούσε κανείς να αντιληφθεί και να κατανοήσει το γενικότερο κλίμα αυτών των νησιών παρακολουθώντας την ταινία «Ο Πεταλούδας». Read more

Τι συμβαίνει με την ανθρώπινη φύση;

«Τι συμβαίνει με την ανθρώπινη φύση;»

Οι αναρχικοί όχι μόνο δεν αγνοούν την «ανθρώπινη φύση», αλλά έχουν και τη μόνη πολιτική θεωρία που αντιμετωπίζει αυτή την έννοια με βαθιά σκέψη και προβληματισμό. Πολύ συχνά, η «ανθρώπινη φύση» εγείρεται ως ύστατη γραμμή άμυνας σ’ ένα επιχείρημα εναντίον του αναρχισμού, επειδή πιστεύεται πως δεν επιδέχεται απάντησης. Ωστόσο, αυτό δεν ισχύει. Πρώτα απ’ όλα, η ανθρώπινη φύση είναι πολυσύνθετο πράγμα. Εάν με την ανθρώπινη φύση νοείται το «τι κάνουν οι άνθρωποι», γίνεται προφανές πως η ανθρώπινη φύση είναι αντιφατική – αγάπη και μίσος, ευσπλαχνία και απονιά, ειρήνη και βία, και ούτω καθεξής, όλα έχουν εκφραστεί από ανθρώπους κι έτσι όλα είναι προϊόντα της «ανθρώπινης φύσης». Βεβαίως, ό,τι θεωρείται «ανθρώπινη φύση» μπορεί να αλλάξει με την αλλαγή των κοινωνικών συνθηκών. Για παράδειγμα, η δουλεία θεωρούνταν μέρος της «ανθρώπινης φύσης» και «κανονικότητα» για χιλιάδες χρόνια. Η ομοφυλοφιλία θεωρούνταν απολύτως φυσιολογική από τους αρχαίους Έλληνες, ύστερα όμως από χιλιάδες χρόνια η χριστιανική Εκκλησία την καταδίκασε ως αφύσικη. Ο πόλεμος αποτέλεσε μέρος της «ανθρώπινης φύσης» μονάχα όταν αναπτύχθηκαν τα κράτη. Κατά τον Τσόμσκυ:

«Τα άτομα είναι σίγουρα ικανά για το κακό… Αλλά τα άτομα είναι ικανά για κάθε είδους πράγματα. Η ανθρώπινη φύση έχει πολλούς τρόπους για να πραγματωθεί ως τέτοια, οι άνθρωποι έχουν πολλές ικανότητες και επιλογές. Ποιες από αυτές θα αποκαλυφθούν, εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις θεσμοθετημένες δομές. Αν είχαμε θεσμούς που επέτρεπαν στους παθολογικούς δολοφόνους να κυριαρχήσουν ελεύθεροι, θα έκαναν κουμάντο. Ο μόνος τρόπος για να επιβιώσετε θα ήταν να αφήσετε αυτά τα στοιχεία της φύσης σας να εκδηλωθούν.
Αν έχουμε θεσμούς που καθιστούν την απληστία ως αποκλειστική ιδιότητα των ανθρώπινων όντων κι ενθαρρύνουν την καθαρή απληστία σε βάρος υπόλοιπων ανθρώπινων συναισθημάτων και δεσμεύσεων, θα έχουμε μια κοινωνία βασισμένη στην απληστία, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Μια διαφορετική κοινωνία θα μπορούσε να οργανωθεί με τέτοιον τρόπο ώστε άλλου είδους ανθρώπινα αισθήματα και συναισθήματα, όπως η αλληλεγγύη, η υποστήριξη, η συμπόνια, να έχουν κυρίαρχη θέση. Τότε θα αποκαλύπτονταν διαφορετικές πτυχές της ανθρώπινης φύσης και προσωπικότητας».
(Νόαμ Τσόμσκυ, Χρονικά διαφωνίας / Noam Chomsky, Chronicles of Dissent)

Επομένως, το περιβάλλον παίζει σημαντικό ρόλο στον καθορισμό τού τι είναι «ανθρώπινη φύση», πώς αναπτύσσεται αυτή και ποιες πτυχές της εκφράζονται. Πράγματι, ένας απ’ τους μεγαλύτερους μύθους για τον αναρχισμό είναι πως πιστεύουμε ότι η ανθρώπινη φύση είναι εγγενώς καλή (αντίθετα, πιστεύουμε πως είναι εγγενώς κοινωνική). Το πώς αυτή αναπτύσσεται και εκφράζεται εξαρτάται από το είδος της κοινωνίας που εμείς δημιουργούμε και κατοικούμε. Μια ιεραρχική κοινωνία θα διαμορφώσει τους ανθρώπους με ορισμένους (αρνητικούς) τρόπους και θα παραγάγει μία «ανθρώπινη φύση» ριζικά διαφορετική από μία ελευθεριακή. Έτσι, «όταν ακούμε άντρες [και γυναίκες] να λένε πως οι Αναρχικοί φαντάζονται τους άντρες [και τις γυναίκες] πολύ καλύτερους απ’ ό,τι πραγματικά είναι, απλώς αναρωτιόμαστε πώς είναι δυνατόν ευφυείς άνθρωποι να επαναλαμβάνουν αυτή την ανοησία. Εμείς δε λέμε συνεχώς ότι ο μόνος τρόπος για να γίνουν οι άντρες [και οι γυναίκες] λιγότερο άπληστοι και εγωτιστές, λιγότερο φιλόδοξοι και λιγότερο δουλοπρεπείς ταυτόχρονα, είναι να εξαλείψουμε εκείνες τις συνθήκες που ευνοούν την ανάπτυξη του εγωτισμού και της απληστίας, της δουλοπρέπειας και της φιλοδοξίας;» (Πιότρ Κροπότκιν, στην έκδοση Δράστε από μόνοι σας/Act for Yourselves των Ουόλτερ και Μπέκερ)
Read more

1 7 8 9