Η ΔΙΚΗ ΤΩΝ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ ΣΤΗ ΛΥΩΝ (1883)

lyon-anarchists-on-trial

Ένα σημαντικό γεγονός, μα άγνωστο για πολλούς στην Ελλάδα, συνέβη στις αρχές του 1883 στη Γαλλία. Μια δίκη πενήντα δύο Αναρχικών, που θα μπορούσαμε να πούμε πως καθόρισε την πορεία του κινήματός μας. Δεν έχουμε πρόθεση να παρουσιάσουμε απλά τις τοποθετήσεις στη δίκη, αλλά να μεταφέρουμε (όσο είναι αυτό δυνατόν) το κλίμα της εποχής και τη σημασία της δίκης για το μέλλον. Θα αφήσουμε λοιπόν τον Κροπότκιν, το πρόσωπο της δίκης, να μας αφηγηθεί αυτή την ιστορία:

Read more

Η Παρισινή Κομμούνα & η Κρονστάνδη

του Αλεξάντερ Μπέργκμαν

Ο Μάρτης είναι ένας ιστορικός μήνας: έχει παίξει συχνά πολύ σημαντικό ρόλο στον αγώνα της ανθρωπότητας ενάντια στις δυνάμεις της άγνοιας και της καταπίεσης. Αλλά το πιο σημαντικό γεγονός του Μάρτη της εποχής μας είναι συγκριτικά πρόσφατο. Έλαβε χώρα στη Ρωσία μόλις πριν από δέκα χρόνια, το 1921, και είναι γνωστό ως η Εξέγερση της Κρονστάνδης.

Πολλά από τα χαρακτηριστικά της θυμίζουν μια άλλη ιστορική εξέγερση, αυτή του παρισινού προλεταριάτου στα 1870, γνωστής ως Κομμούνα του Παρισιού. Ο Μάρτης είναι η επέτειος τόσο της Παρισινής Κομμούνας όσο και της Εξέγερσης της Κρονστάνδης και είναι αξιοσημείωτο ότι τα δύο αυτά μεγάλα γεγονότα γιορτάζονται την ίδια περίοδο. Read more

Το Κτήνος της Ιδιοκτησίας

Ο πιο διάσημος λόγος του Γιόχαν Μόστ  (1884)

«Ανάμεσα στα κτήνη-αρπακτικά, ο άνθρωπος σίγουρα είναι το χειρότερο.» Η φράση αυτή, η οποία χρησιμοποιείται συχνά σήμερα, είσαι σχετικά αληθείς. Ο άνθρωπος όχι ως έχει, αλλά όταν συνδέεται με τον πλούτο είναι ένα κτήνος που αρπάζει. Όσο πιο πλούσιος τόσο μεγαλύτερη η δίψα του για περισσότερα.

Μπορούμε να ονομάσουμε ένα τέτοιο κτήνος «το κτήνος της ιδιοκτησίας». Το κτήνος αυτό κυριαρχεί στη γη, σπέρνοντας τη μιζέρια στην ανθρωπότητα, και γίνεται όλο και πιο βάρβαρο και αδηφάγο όσο ο αποκαλούμενος ¨πολιτισμός¨ μας εξελίσσεται. Στο κείμενο που ακολουθεί θα διατυπώσουμε τα χαρακτηριστικά αυτού του κτήνους και θα προτείνουμε την καταστροφή του. Read more

Η ΚΟΜΜΟΥΝΑ ΤΟΥ ΠΑΡΙΣΙΟΥ

του John H. Edelmann

Έχουν περάσει 25 χρόνια, από τη μέρα που η Κομμούνα του Παρισιού ανακήρυξε την ανεξαρτησία της από τη Γαλλική-Εθνική Κυβέρνηση. Οι Παριζιάνοι είχαν υποστεί τα δεινά της Γερμανικής πολιορκίας, υπέστησαν πείνα και δίψα, τραυματισμούς και  θανάτους, αλλά οι πολλές κακοτυχίες τους έφεραν αποζημιώσεις. Μετά την πτώση της Αυτοκρατορίας (1) και κατά τη διάρκεια της πολιορκίας η νέα κυβέρνηση, της οποίας επικεφαλής ήταν ο μικρός Θιέρσος, δεν ήταν σε θέση να τους κυβερνήσει, τόσο σθεναρά,  όπως συνήθιζαν να κάνουν οι γαλλικές κυβερνήσεις, εν ολίγοις δεν ήταν σε θέση να μειώσει την αυτόματη κίνηση, τη δράση, τους διαλόγους, τη ζωή τους κατά τις επιταγές της διαχεόμενης (προηγούμενης αλλά και υπαρκτής) γραφειοκρατίας. Έγιναν ως ένα βαθμό άτομα, τα οποία συνήθισαν να σκέφτονται και να ενεργούν για τους εαυτούς τους. Είχαν συγκροτήσει ομάδες κοινής δράσης, είχαν όπλα στα χέρια τους και ελπίδες και προσδοκίες στις καρδιές τους. Το εμπορικό σύστημα ήταν σε αδράνεια, και το ευγενές πνεύμα της αδελφοσύνης αναβίωνε δειλά, αλλά σταθερά μεταξύ των ανθρώπων. Αλλά ο Θιέρσος που είχε προβεί στη σύναψη όρων με τον κατακτητή, ένιωσε πως ήταν η ώρα να αποκαταστήσει την «Τάξη», τη γραφειοκρατική τάξη στο εσωτερικό. Για τον Θιέρσο, κυβερνήτη της παλιάς σχολής, Γάλλοι με όπλα στα χέρια τους και ικανοί να σκέφτονται και να ενεργούν για τους ίδιους, ήταν ακόμα πιο τρομεροί από τους Πρώσσους. Αλλά ο αγαθός λαός του Παρισιού έχοντας δοκιμάσει μια φορά τη γλύκα της ελευθερίας, δεν ήταν έτοιμος να σκύψει πάλι το κεφάλι κάτω από τον παλιό ζυγό κι έτσι αντί να εγκαταλείψει τα όπλα και να αποδεχτεί τη νέα κυβέρνηση ως «επιχείρηση» και γραφειοκρατία που ήταν και η προηγούμενη, χρησιμοποίησε τα όπλα για να πάρει στην κατοχή του την πόλη του και να οδηγήσει την Εθνική Κυβέρνηση έξω από τα τείχη. Διακήρυξαν την Κομμούνα του Παρισιού και στη συνέχεια πρότειναν να απολαύσουν την ελευθερία χωρίς έξωθεν περιορισμούς. Ο Θιέρσος κήρυξε αμέσως πόλεμο εναντίον τους. Οι στρατιώτες που απέτυχαν να κρατήσουν μακριά τους Γερμανούς εισβολείς, αποδείχθηκαν ικανοί να καταστείλουν τους Γάλλους συνάδελφούς τους για να υποταχθούν. Η νέα Κομμούνα υπέστη όλους τους τρόμους μιας δεύτερης κατοχής και τελικά επανήλθε η «Τάξη». Έμοιαζε πολύ στην τάξη που επικρατούσε στη Βαρσοβία.

Read more