1892 – 1894: Η εξέγερση και η σφαγή στη φυλακή της Καγιέν

Μια σύντομη ιστορία της βίαιης καταστολής της φυλακής της νήσου Καγιέν στη Γαλλική Γουιάνα. Μια εξέγερση ενάντια στη δολοφονία ενός κρατούμενου που την ακολούθησε μια σφαγή αναρχικών από τις Αρχές.

Το "νησί του Διαβόλου. Φοίνικες και βασανιστήρια...

Τα νησιά της Σωτηρίας βρίσκονται στη Καγιέν, σ’ αυτό που ήταν παλιότερα η Γαλλική Γουιάνα στη Νότια Αμερική. Απ’ αυτά τα τρία νησιά – φυλακές  (από τα οποία το Νησί του Διαβόλου([1]) είναι το πιο κακόφημο) ήταν προορισμένα από τις γαλλικές αρχές για δύσκολες υποθέσεις, για δραπέτες με αρκετές αποδράσεις στο ενεργητικό τους και για πολιτικούς κρατούμενους. Εκείνη την περίοδο πολλοί αναρχικοί στάλθηκαν σ’ αυτά τα κολαστήρια.

Παρά την παραδεισένια εμφάνισή τους, αυτά τα νησιά, περιτριγυρισμένα από δυνατά ρεύματα και καρχαρίες, ήταν ένα τρομακτικό μέρος για τους κρατούμενους. Κύρια ασχολία των φυλακισμένων εδώ ήταν να ρίχνουν αλατισμένο νερό σε αγριόχορτα που ξεφύτρωναν στους δρόμους και γύρω από τα κτίρια. Εν ολίγοις βασίλευε η πλήξη. Εκτός των κρατουμένων που λόγω παραβάσεων εξέτιαν την ποινή τους στην απομόνωση, στους φυλακισμένους επιτρέπονταν να κυκλοφορούν τη διάρκεια της μέρας, πριν τους κλειδώσουν και τους αλυσοδέσουν την νύχτα. Θα μπορούσε κανείς να αντιληφθεί και να κατανοήσει το γενικότερο κλίμα αυτών των νησιών παρακολουθώντας την ταινία «Ο Πεταλούδας». Continue reading 1892 – 1894: Η εξέγερση και η σφαγή στη φυλακή της Καγιέν

Games of Consensus

Games of Consensus

The activity –the official at least- of individual operators of power beyond the management-process part includes and the part of reforms. Many of reforms emerged after struggles and pressure from social groups from the underground. We can described them as conquests or as forced concessions from the state, to keep it’s power. From another option, who is the most popular, the state is considered as necessary structure who care about its nationals and their prosperity . Then it makes these improvements when deems it necessary. With new plans of laws and changes of older “everytime with the care of civilian, of the society, of country, of nation”.

 

Recently, posted at a regime newspaper, without denial from anyone who involved, Government’s intention to proceed to “decriminalization of possession of soft and hard drugs if proven to be for personal use”. The law-draft is under elaboration from a commission that justice minister H. Kastanidis(1) was set on and it will be announced when it will be ready at the parliament for voting.

 

Someone have maybe some questions now. Pasok(the authority party) decided to make effect its election engagement who has for years? It cares about the decongestion of prisons(many of people who is imprisoned, are for micro-delinquency cases who connected with use and possession of these drugs)? They listen to the “legalize-it” requests? Or maybe is the time to recognized the infamous right of ownership and to hit the traders?

 

Away from hasty simplifications and extrapolations, everything happens can’t seemed disconnected from each historical context that we meet it. Doubtless, we are in a period that the capitalistic system “is tested”, local and global, from one more(of many) crisis that made by its own, with some new features than past. The control(of crisis), like every time, passing by the backs(and sometimes the corpses) of them who are in the base of authoritarian pyramid(dominated people exactly) and them who now “transferred” from the middle to down(small holders etc). A part for process is the consent of dominated with every average. A “smart” weapon to this direction is drug addiction. The indirect and invisible repression, also, with every narcosis is usually more effective than direct.

 

There are many examples in history (till now) who show, that the using such methods is the standard practice of the state at difficult periods(for this) of systemic crisis against “annoying” social groups and all who must be obedient, irresolute and completely controlled. From hippies to ghetto of metropolis and from the doped soldiers of Vietnam’s war to the drug paradise of prisons. In helladic area seen an elation at trading and using of drugs, especially at big cities, after the ages of political changeover- a period of many social and political fermentations and struggles. The recent case of Argentina with dirt cheap “paco”(substance who made by residues of cocaine) can’t passing unnoticed!(2)

 

Nevertheless, at many countries these substances are illegal(according to the bourgeois legitimacy). Finally, the before words for policy and tool  are unfounded or maybe things are not so simple?  Η παρανομοποίηση of a situation determined by the state and with its terms(penal code). Its retention (again from the state) is about: either let something to work as illegal and control it or it continues to features and faces it as illegal but without the controls.

 

At the first case included the control of drugs and migrants -the migrants as work force that depending on the needs it is useful or unnecessary. It is open secret also, that from an amount and up the majority of involved is known to the authorities. The arrests that happens usual, although for the eyes of people primarily, are indicative about who controls and directs the “game” and with whom tolerance. The second case is about the situations who are essentially and not ostensibly illegal, or simplest, are threatening for the proper operation of the system.

 

On some arguments in favor of decriminalization. Surely not lead to jail he that will meet the…criteria. Maybe will released people who convicted the relevant categories. The state now will not have the “touch” to involve, to thorn, to suppress people and venues with the occasion of the holding and handling. As long as beautiful and fairly you listen the above we must to interpret them considering how the power works and the historical conditions that we experience now. In capitalistic system, how feasible is self-determination of mind and body and where are its limits? In an environment of exploitation, oppression, alienation, insecurity, stress goes for the worse by the day…

 

The aim of this text isn’t to attack or to load responsibilities to user (addict or not). It is a try to approached critically how and when the state choose to get the powerful arrow out of the quiver, that called narcosis through dependence from drug substances and marked directly to the target.

“I know that they never mark to foots. Mind is the Target, your mind eh?” (3)

 

1. Harris Castanidis isn’t now minister of justice. The text was made at May of 2011.

2. A documentary at greek language about “paco”: “The drug was born by crisis”

http://www.exandasdocumentaries.com/series/argentina/exandas-paco.php

3. A part of Katerina’s Gogou poem that contained in the book “Three click left” of 1978.

 

This article was first published in greek at a zine called “Rigma”, issue #3, in Xanthi at June of 2011.

source: http://stekiksanthis.squat.gr/2011/07/07/%CF%81%CE%B7%CE%B3%CE%BC%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CE%B8%CE%B7%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BD%CE%BF-%CF%86%CE%BF%CE%B2%CE%BF-%CF%84%CE%B5%CF%85%CF%87%CE%BF%CF%833/

Τι συμβαίνει με την ανθρώπινη φύση;

«Τι συμβαίνει με την ανθρώπινη φύση;»

Οι αναρχικοί όχι μόνο δεν αγνοούν την «ανθρώπινη φύση», αλλά έχουν και τη μόνη πολιτική θεωρία που αντιμετωπίζει αυτή την έννοια με βαθιά σκέψη και προβληματισμό. Πολύ συχνά, η «ανθρώπινη φύση» εγείρεται ως ύστατη γραμμή άμυνας σ’ ένα επιχείρημα εναντίον του αναρχισμού, επειδή πιστεύεται πως δεν επιδέχεται απάντησης. Ωστόσο, αυτό δεν ισχύει. Πρώτα απ’ όλα, η ανθρώπινη φύση είναι πολυσύνθετο πράγμα. Εάν με την ανθρώπινη φύση νοείται το «τι κάνουν οι άνθρωποι», γίνεται προφανές πως η ανθρώπινη φύση είναι αντιφατική – αγάπη και μίσος, ευσπλαχνία και απονιά, ειρήνη και βία, και ούτω καθεξής, όλα έχουν εκφραστεί από ανθρώπους κι έτσι όλα είναι προϊόντα της «ανθρώπινης φύσης». Βεβαίως, ό,τι θεωρείται «ανθρώπινη φύση» μπορεί να αλλάξει με την αλλαγή των κοινωνικών συνθηκών. Για παράδειγμα, η δουλεία θεωρούνταν μέρος της «ανθρώπινης φύσης» και «κανονικότητα» για χιλιάδες χρόνια. Η ομοφυλοφιλία θεωρούνταν απολύτως φυσιολογική από τους αρχαίους Έλληνες, ύστερα όμως από χιλιάδες χρόνια η χριστιανική Εκκλησία την καταδίκασε ως αφύσικη. Ο πόλεμος αποτέλεσε μέρος της «ανθρώπινης φύσης» μονάχα όταν αναπτύχθηκαν τα κράτη. Κατά τον Τσόμσκυ:

«Τα άτομα είναι σίγουρα ικανά για το κακό… Αλλά τα άτομα είναι ικανά για κάθε είδους πράγματα. Η ανθρώπινη φύση έχει πολλούς τρόπους για να πραγματωθεί ως τέτοια, οι άνθρωποι έχουν πολλές ικανότητες και επιλογές. Ποιες από αυτές θα αποκαλυφθούν, εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις θεσμοθετημένες δομές. Αν είχαμε θεσμούς που επέτρεπαν στους παθολογικούς δολοφόνους να κυριαρχήσουν ελεύθεροι, θα έκαναν κουμάντο. Ο μόνος τρόπος για να επιβιώσετε θα ήταν να αφήσετε αυτά τα στοιχεία της φύσης σας να εκδηλωθούν.
Αν έχουμε θεσμούς που καθιστούν την απληστία ως αποκλειστική ιδιότητα των ανθρώπινων όντων κι ενθαρρύνουν την καθαρή απληστία σε βάρος υπόλοιπων ανθρώπινων συναισθημάτων και δεσμεύσεων, θα έχουμε μια κοινωνία βασισμένη στην απληστία, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Μια διαφορετική κοινωνία θα μπορούσε να οργανωθεί με τέτοιον τρόπο ώστε άλλου είδους ανθρώπινα αισθήματα και συναισθήματα, όπως η αλληλεγγύη, η υποστήριξη, η συμπόνια, να έχουν κυρίαρχη θέση. Τότε θα αποκαλύπτονταν διαφορετικές πτυχές της ανθρώπινης φύσης και προσωπικότητας».
(Νόαμ Τσόμσκυ, Χρονικά διαφωνίας / Noam Chomsky, Chronicles of Dissent)

Επομένως, το περιβάλλον παίζει σημαντικό ρόλο στον καθορισμό τού τι είναι «ανθρώπινη φύση», πώς αναπτύσσεται αυτή και ποιες πτυχές της εκφράζονται. Πράγματι, ένας απ’ τους μεγαλύτερους μύθους για τον αναρχισμό είναι πως πιστεύουμε ότι η ανθρώπινη φύση είναι εγγενώς καλή (αντίθετα, πιστεύουμε πως είναι εγγενώς κοινωνική). Το πώς αυτή αναπτύσσεται και εκφράζεται εξαρτάται από το είδος της κοινωνίας που εμείς δημιουργούμε και κατοικούμε. Μια ιεραρχική κοινωνία θα διαμορφώσει τους ανθρώπους με ορισμένους (αρνητικούς) τρόπους και θα παραγάγει μία «ανθρώπινη φύση» ριζικά διαφορετική από μία ελευθεριακή. Έτσι, «όταν ακούμε άντρες [και γυναίκες] να λένε πως οι Αναρχικοί φαντάζονται τους άντρες [και τις γυναίκες] πολύ καλύτερους απ’ ό,τι πραγματικά είναι, απλώς αναρωτιόμαστε πώς είναι δυνατόν ευφυείς άνθρωποι να επαναλαμβάνουν αυτή την ανοησία. Εμείς δε λέμε συνεχώς ότι ο μόνος τρόπος για να γίνουν οι άντρες [και οι γυναίκες] λιγότερο άπληστοι και εγωτιστές, λιγότερο φιλόδοξοι και λιγότερο δουλοπρεπείς ταυτόχρονα, είναι να εξαλείψουμε εκείνες τις συνθήκες που ευνοούν την ανάπτυξη του εγωτισμού και της απληστίας, της δουλοπρέπειας και της φιλοδοξίας;» (Πιότρ Κροπότκιν, στην έκδοση Δράστε από μόνοι σας/Act for Yourselves των Ουόλτερ και Μπέκερ)
Continue reading Τι συμβαίνει με την ανθρώπινη φύση;